Jamnik

Jamnik – Jego Królewska Upartość – szkolenie jamnika

Krótka historia rasy

Jamnik, „dackel”, „teckel” lub „dachshund”, czyli „borsuczy pies”, to rasa, która pochodzi z Niemiec. Pierwsze wzmianki w Europie pochodzą z czasów średniowiecza. Słynne jest już chyba zdanie z XIV wieku, że „psy o krótkich nogach wchodzą o wiele łatwiej pod ziemię niż inne i są bardziej przydatne do polowań na borsuki”.

Obecnie jamnik jest hodowany w trzech odmianach wielkości: standardowej, miniaturowej i króliczej, a także w trzech odmianach sierści – są jamniki krótkowłose, długowłose i szorstkowłose. W sumie istnieje dziewięć odmian.

Do czego rasa została wyhodowana?

Jamniki to psy myśliwskie do polowań na i pod ziemią. Psy o krótkich nogach miały polować na borsuki, wchodząc głęboko w nory. Jednak nie tylko w tym się świetnie sprawdzały. Jamniki szorstkowłose pracowały przy zaganianiu dzików, a długowłose świetnie odnalazły się w aporcie. Miniaturowa odmiana była wyhodowana na lisy, ale myśliwi poszli dalej i wyhodowali jamniki na króliki, stąd i odmiana królicza.

Jamniki bardzo dobrze sprawdzają się więc jako psy norujące, ale również jako psy tropiące i gończe. Myśliwi lubią mieć tę rasę przy sobie. Jednak, odkąd zaczęto uważać, że borsuki są zbyt niebezpieczne dla jamników, nie są już one używane w celu polowania na tę zwierzynę. Obecnie są wykorzystywane głównie przy polowaniu na lisy, które skutecznie wypłaszają z nor.

Jaki jest jamnik?

To pies wszechstronny. Jamniki są bardzo wytrwałe i posiadają bardzo dobry węch. Przyjacielskie, wesołe, zwinne, energiczne i lojalne. Mają mocny charakter i bywają uparte, dlatego potrzebują konsekwentnego i cierpliwego przewodnika. Jamniki wymagają odpowiedniego, dobrego szkolenia od szczeniaka, aby nie przysparzały w przyszłości problemów. Pozytywne metody mogą przynieść wspaniałe efekty, bo to mądre psy i szybko się uczą. Są oddane ludziom, z którymi żyją pod jednym dachem. Dobrze będą się czuły z aktywnym opiekunem. Jamniki są odważne, szczególnie te szorstkowłose. Najspokojniejsze spośród jamników są natomiast jamniki długowłose.

Do czego ten pies się nie nadaje?

Jamniki nie nadają się do ciągłego życia „na kanapie”. Potrzebują dużo ruchu i zajęć męczących psi umysł. Są bardzo aktywne i energiczne. Zrobienie z jamnika typowego „kanapowca” może odbić się szybko na jego wadze i zdrowiu.

Warto zwrócić uwagę na…

Jamnik jest bardzo inteligentny i jeśli opiekun nie zajmie się szkoleniem psa, to on „wyszkoli” sobie otaczających go ludzi. Jeśli w rodzinie jest dziecko, to przy odpowiednim poprowadzeniu, jamnik może się z dzieckiem bardzo zaprzyjaźnić. Może się jednak zdarzyć, że jamnik nie będzie tolerował dzieci. Dobrze zapewnić jamnikom zabawy angażujące psi nos – bardzo je lubią.

Zdjęcie: Leszek Lech, Hodowla Szyszkowe Uroczysko

Grupa FCI: Grupa IV - jamniki

Kraj pochodzenia: Niemcy

Użytkowanie: pies myśliwski

Aktywność: Duża (ocena: 5)

Plusy: lojalność, przyjacielskie nastawienie, przywiązanie do ludzi, wierność

Potencjalne minusy: są to psy uparte, potrafią bardzo donośnie szczekać, nieustępliwe

Podatność na pracę z człowiekiem: bardzo dobra (ocena: 5)

Czego wymaga praca z psem?: Dużej konsekwencji w szkoleniu.

Co kochają te psy?: Zabawę w ziemi, kopanie dziur, poszukiwanie ciekawostek w ziemi – to ich jamniczy żywioł. Jamniki lubią wszelkie zabawy angażujące ich węch

Rasa pierwotna: Nie

Socjalność: (ocena: 1)

Wymagane czesanie: tak - u jamników długowłosych, u krótkowłosych szczotkowanie, u szorstkowłosych trymowanie (ocena: 4)

Wysokość w kłębie: 17 do 25 cm

Wpisy dotyczące rasy:

newsletter