Wyżeł weimarski

Wyżeł weimarski – pies, który kocha pracę!

Krótka historia rasy

Pochodzenie wyżła weimarskiego nie jest do końca pewne. Pewne grono osób uważa, że przodkami wyżłów weimarskich mogą być wyżły niemieckie krótkowłose, charty arabskie i bloodhoundy, które zostały przewiezione z krzyżowych wypraw. W 1631 roku pojawił się portret księcia Ruperta, który namalował Anton van Dyck, malarz flamandzki. Na portrecie widzimy siedzącego obok księcia i spoglądającego na niego srebrzystego psa, bardzo podobnego do wyżła weimarskiego. Raczej nie była to jeszcze ta rasa, ale portret księcia pokazuje, że psy o srebrzystej maści pojawiały się już na dworach w XVII wieku.

Ze wzorca FCI nr 99 wiadomo, że wyżeł weimarski, który miał domieszkę krwi psa tropiącego typu „Leithund”, występował w rejonie Weimaru w pierwszym 30-leciu XIX wieku. W połowie XIX wieku, zanim rozpoczęto hodowlę w czystości rasy, psy te znajdowały się głównie w rękach profesjonalnych myśliwych i hodowców zwierząt w Niemczech centralnych, głównie w okolicach regionu Weimaru i Turyngii. Kiedy zmniejszyło się zapotrzebowanie na psy tropiące, skrzyżowano je z psami typu „Hühnerhund”.

Od 1890 roku prowadzono dalszą hodowlę w oparciu o ten typ krzyżówki, połączoną z wpisami do ksiąg hodowlanych. Na przełomie XIX i XX wieku obok wyżłów weimarskich krótkowłosych zaczęły pojawiać się osobniki długowłose. Od chwili założenia pierwszych ksiąg hodowlanych wyżeł weimarski hodowany był praktycznie w czystości rasy, w zasadzie wolny od domieszek krwi innych ras, przede wszystkim pointera. Z tego względu też uważa się, że wyżeł ten jest jedną z najstarszych odmian wyżłów niemieckich, która utrzymywana jest w czystości rasy od około 100 lat.

Do czego rasa została wyhodowana?

Wyżeł weimarski to wszechstronny pies myśliwski, który odnajdzie się zarówno jako tropowiec, jak i aporter. Pies dobrze wystawiający zwierzynę – to jego charakterystyczna cecha. Już sama budowa psa jest typowa dla psa pracującego. Psy to są bardzo wytrwałe w systematycznym okładaniu pola. Czynią to galopem. Jest ono bardzo eleganckie oraz energiczne. Te wyżły potrafią przeszukiwań każdy teren, bez względu na występujące warunki.

Rasa ta jest niezawodna zarówno w polu, jak i w wodzie. Dobrze aportuje, wykazuje niezwykłą skłonność do pracy po strzale. Świetnie pracuje nosem. Przez to właśnie, że wyżły te mają tak dobry węch, są też używane w Stanach Zjednoczonych do wykrywania narkotyków oraz odszukiwania ludzi pod gruzami.

Jaki jest wyżeł weimarski?

To pies z dużą pasją w działaniu. Wyżeł weimarski nie jest zbyt łatwy w prowadzeniu, ale dobra relacja na linii pies-człowiek procentuje tym, że wyżeł będzie pracował ze sporym zaangażowaniem. Szybko się uczy, ale może czasem zwlekać z wykonaniem polecenia, gdyż działa z namysłem. Na pewno przy tak twardym psie jak weimar, potrzebna jest konsekwencja w szkoleniu. Jeśli ktoś nie będzie umiał zajmować się psem tej rasy, to może on niechętnie poddawać się wpływom człowieka. Weimar potrafi mieć swoje zdanie.

To pies o pięknych oczach i pięknych kształtach. Trzeba jednak pamiętać o tym, że wyżeł weimarski to pies, który potrafi być cięty w stosunku do drapieżników i innej zwierzyny. Jest dobrym psem stróżującym. Jeżeli pies jest cięty, a dodatkowo weimar jest bardzo terytorialny, bo ma cechy psa stróżującego, to trzeba umieć nad nim zapanować. Brak odpowiedniej socjalizacji może sprawić, że będzie agresywny wobec innych psów i będzie sprawiał problemy behawioralne. Z racji tego, że to pies myśliwski, należy pamiętać, że wyżeł weimarski potrzebuje solidnej dawki ruchu. Sprawdzi się w różnych psich sportach: agility, obiedence, frisbee, dummy i w szkoleniu na psa tropiącego. To pies, który potrzebuje nowych wyzwań i stymulacji umysłowej.

Rodzi się pytanie, czy ten twardy pies lubi być przytulany? Owszem, wyżły są towarzyskie i przywiązane do swojej rodziny. Tak, uwielbiają się przytulać, ale swojego przewodnika i ludzi, których lubią. Potrafią wejść do łóżka i udawać, że nie słyszą komendy „zejdź”, byle tylko być blisko swojego opiekuna.

Do czego ten pies się nie nadaje?

Wyżeł weimarski nie nadaje się do dogoterapii. Chociaż weimar bardzo dobrze dogaduje się z dziećmi, które są członkami rodziny, to może mieć trudność wobec krzyków obcych mu dzieci. Nie jest to pies, który ciągle może leżeć na kanapie. Lubi aktywny tryb życia. Ciągłe leżenie w ogrodzie i kopanie dołków również nie zaspokoi potrzeb wyżłów. Ponieważ to „psy rzepy”, jak się często na nie mówi, przywiązane do swoich opiekunów, na pewno nie nadają się do kojca, czy budy. Wyżeł weimarski może w domu chodzić za człowiekiem krok za krokiem.

Warto zwrócić uwagę na…

Wyżeł weimarski potrzebuje przewodnika aktywnego i konsekwentnego, który będzie mu w stanie poświęcić czas i będzie z nim dużo pracował, a także zabierał na dalsze trasy, czy wycieczki. Trzeba też pamiętać, że każdy wyżeł może być nieco inny i nie oczekiwać, że każdy będzie taki sam wg opisanych cech. Do każdego psa trzeba podchodzić indywidualnie i zdać się na wybór dobrego hodowcy, jeśli chodzi o charakter psa. Weimary są mocne i silne – oprócz ruchu potrzebują także innej formy zmęczenia, a więc pracowania nosem i psim umysłem. To im da na pewno wiele satysfakcji. O wiele więcej, niż bieganie przy rowerze.

Warto też wiedzieć, że wyżły weimarskie, gdy są szczeniakami mają niebieskie oczy, ale gdy dorastają zmienia się kolor oczu na barwę bursztynową.

Zdjęcie: CerejaPhoto

Grupa FCI: VII – wyżły; sekcja 1 – wyżły kontynentalne

Kraj pochodzenia: Niemcy

Użytkowanie: pies myśliwski, pies wystawiający

Aktywność: Duża (ocena: 5)

Plusy: inteligentny, wszechstronny, dobrze się uczy przy świadomym rasy przewodniku, towarzyski, opanowany

Potencjalne minusy: uparty, może wdawać się w pogoń za zwierzyną, cięty na zwierzynę, umiarkowanie posłuszny

Podatność na pracę z człowiekiem: bardzo dobra (ocena: 5)

Czego wymaga praca z psem?: Cierpliwości i konsekwencji w szkoleniu, stymulacji umysłowej

Co kochają te psy?: Pracę w terenie, aportowanie, węszenie, tropienie

Rasa pierwotna: Nie

Socjalność: Wysoka (ocena: 5)

Wymagane czesanie: Nie (ocena: 1)

Wysokość w kłębie: psy 59-70 cm, suki 57-65 cm

Wpisy dotyczące rasy:

newsletter