Sprawdź także
Tropienie sportowe – praca z Jackpotami
31/10/2020
Agnieszka Filar

Początek nauki aportowania, kto coś daje i zabiera…

…tego dziecięca rymowanka nieodwołalnie wysyłała na poniewierkę do piekła, i słusznie. Pisałam tu już o nauce bezkonfliktowego odbierania kości (Nasza wspólna kość), o budowie zaufania podczas jedzenia (Miska karmicielka), także o przyzwyczajaniu psa do delikatnego traktowania właścicielskich rąk (Delikatny pysk). Proponuję zerknąć na tamte felietony – także na opis zabawy w przeciąganie (Absolutnie konieczny warunek) – bo już czas najwyższy przystąpić do nauki radosnego oddawania aportu.

Początek nauki aportowania, kto coś daje i zabiera…

Każdy pies potrafi nosić w pysku zdobycz – to umiejętność wrodzona nie tylko dla psowatych.

Umiejętność konieczna aby wykarmić młode lub odbiec z upolowaną ofiarą w bezpieczniejsze miejsce. Każda zabawka noszona przez psa może stać się zdobyczą tak atrakcyjną jak ta upolowana naprawdę – może być motywacją do cierpliwej, nawet kilkugodzinnej pracy; motywacją i nagrodą w jednym. Naprawdę warto uczyć aportowania i nie jest to takie trudne, pod warunkiem zmiany skutków działań wymienionych w rymowance. Nie dajemy aby zabrać – zabieramy aby dać. Dać ponownie, bawić się, nagrodzić, dać coś lepszego i cały czas chwalić, chwalić i jeszcze raz chwalić,  bez wchodzenia w walkę ze szczeniakiem.

Nie zaczynajmy zabawy od rzucania maluchowi piłeczki; to może utrudnić późniejszą naukę.

Z kilku powodów – piłka jest zdobyczą, która niemal cała mieści się w pysku psa. Tak małej zdobyczy psy nie muszą nosić razem, nie dzielą się nią. Czy ja już pisałam, jak bardzo wrodzone reakcje naszych psów podobne są do ludzkich? Przecież my także potrafimy podzielić się z bliźnim kanapką dopiero wziętą do ręki, bez większych problemów przełamiemy chleb na pół, ale nie tak łatwo zaakceptujemy wydzieranie kanapki trzymanej już przez nas w zębach. Każdy psiak łatwiej wypuści zabawkę nie wymagającą zbyt szerokiego rozwarcia pyska; odkształcająca się pod naciskiem zębów piłka skłania także do ciągłego nadgryzania, co utrudni późniejsze spokojne trzymanie aportu.

Aportu nie można obrzydzać.

Wszystko jedno, czy szczeniak porwie moje kapcie, czy dumnie przemaszeruje z kawałkiem oderwanej tapety w zębach – nie gonię malucha, nie karcę, nie wyszarpuję zdobyczy. Nazywam czynność choćby słowem „trzymaj”, staram się nosić razem lub skłonić psiaka by podążał za mną. Mogę zaczekać aż pies znudzi się zabawką i wypuści ją sam, mogę delikatnie naciskać dłońmi z obu stron psi pyszczek. Psiak, od małego nauczony oddawania kości, nie unika naszych dłoni, przecież wie, że za chwilę dostanie coś lepszego. Jednak podsuwanie jedzenia pod zaciśnięte na zabawce zęby to nie jest najlepszy pomysł – szczeniak może pospiesznie wypluć zabawkę zanim ujmiemy ją w dłonie; sami nauczymy w ten sposób przedwczesnego wypuszczania aportu. Zdecydowanie lepiej wprowadzić ćwiczenie pośrednie – w momencie wypuszczenia zdobyczy nazywamy tę czynność i chwalimy, ale przed podaniem nagrody nakłaniamy malca do przyjęcia pozycji siad.

Pora na krótkie podsumowanie początków pracy nad aportowaniem – bawimy się ze szczeniakiem, nosimy razem podaną przed chwilą większą od piłki, taką w kształcie płaskiego szarpaka zabawkę, nie karcimy malca, nie gonimy go, ale wprowadzamy hasła oznaczające chwyt, noszenie i wypuszczenie zabawki. Te hasła muszą być wypowiadane w odpowiedniej chwili – okrzyki „daj”, gdy maluch z zabawką ucieka, na pewno nie zostaną prawidłowo skojarzone.

Do regulaminowego aportu jeszcze  nam i psu daleko – przejdziemy razem kolejne etapy. Na razie proponuję obejrzenie dwóch filmików pokazujących szczeniaka oddającego kość oraz tego samego, już dorosłego psa uczonego noszenia surowego jajka. Podstawą obu ćwiczeń jest starannie wypracowane zaufanie do rąk i twarzy – przekonanie psa od szczeniaka, że zabieramy jego zdobycz po to, aby dać coś jeszcze lepszego. Tylko pod tym warunkiem przybliżenie twarzy do psiego pyska nie grozi pogryzieniem ani wielokrotną operacją plastyczną; tylko pies nauczony zaufania do rąk radośnie przyniesie i odda bez przymusu każdy aport.

Udostępnij na:

Dodaj komentarz

avatar
  Subskrybuj  
Powiadom o

Zapisz się do newslettera